1/5/2013
Á mánudaginn tók ég þátt í kynningu á nýrri skýrslu Worldwatch Institute um ástandið í heiminum. Hún fór fram í húsakynnum dagblaðsins Politiken en meðal annarra gesta voru danski þróunarráðherrann Christian Friis Bach og Robert Engelman, forseti Worldwatch Institute.
Yfirskrift skýrslunnar er eilítið ögrandi: „Er sjálfbærni enn möguleg?“ Svar mitt er hiklaust JÁ en eingöngu að því tilskildu að gripið verði til ýmissa erfiðra aðgerða. Við á Norðurlöndum erum komin langt á veg hvað varðar sjálfbæra þróun og því ber okkur skylda til að hafa forustu um að sú þróun breiðist út um allan heim. Norræna ráðherranefndin tók þátt í Ríó+20 ráðstefnunni, þó ekki í samningaviðræðum heldur til að kynna góð dæmi um jafnrétti, umhverfisvæn opinber innkaup og hugmyndirnar að baki Nýrri norrænni matargerð.
Í nýrri áætlun ráðherranefndarinnar, „Norrænt samstarf um sjálfbæra neyslu og framleiðslu“, er haldið áfram á sömu braut. Þar setjum við okkur markmið með sjálfbærri þróun án þess að einskorða okkur við verga þjóðarframleiðslu eða hvort hverfa eigi frá notkun jarðefnaeldsneytis. Nefna má mörg góð dæmi þess hvernig við vinnum saman á Norðurlöndum; að varðveislu erfðaauðlinda okkar á Svalbarða, að Nordic Built-verkefninu um endurbætur húsnæðis og eins gerir umhverfismerkið Svanurinn kröfur til byggingarefnis.
Ég trúi því og veit að saman getum við lýst leiðina fyrir stjórnvöld. En ef okkur á að takast að bæta heiminn fyrir okkur sjálf og börnin okkar þá verðum við að byrja á okkur sjálfum. Skrefin geta verið smá og þannig er ég sjálfur farinn að ganga í vinnuna!